Για μια ακόμα χρονιά βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την συνεχιζόμενη προσπάθεια απαξίωσης του δημόσιου δωρεάν πανεπιστημίου, την ξεκάθαρη επίθεση στις ανάγκες και τα δικαιώματα των φοιτητών.
·Η πραξικοπηματική αναγνώριση των ιδιωτικών κολεγίων οδηγεί στην πρόσδεση του πανεπιστημίου στις ανάγκες της αγοράς και στην ισοπέδωση των πτυχίων, συρρίκνωση των επαγγελματικών δικαιωμάτων που κατοχυρώνουν, και φυσικά την αποστοίχιση τίτλου σπουδών και δικαιώματος άμεσης ένταξης στον αντίστοιχο επαγγελματικό κλάδο, με σκοπό τη καθιέρωση ενός νέου μοντέλου εργαζόμενου-αποφοίτου, φθηνού, χωρίς καμία επαγγελματική κατοχύρωση, πειθαρχημένου, ευέλικτου και ειδικευμένου, χωρίς καμία συλλογική αναπαράσταση και διεκδίκηση.
·Η απαξίωση και υποχρηματοδότηση του δημόσιου πανεπιστημίου δε του επιτρέπει την ικανοποίηση των αναγκών της φοιτητικής κοινότητας (στέγαση, σίτιση, δωρεάν παροχή βιβλίων) με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη πρόθεση για ιδιωτικοποίηση τη λέσχη και διαιωνίζει τα προβλήματα υποδομών (το πρόβλημα του κτηριακού στη σχολή μας αλλά και γενικότερα σε όλο το πανεπιστήμιο).
·Η συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής από τη νέα κυβέρνηση, πιστή στα προτάγματα του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, των μηδενικών αυξήσεων, της όλο και μεγαλύτερη αυταρχικής θωράκισης απέναντι στους αγώνες εργαζομένων νεολαίας
Απέναντι σε αυτές τις πολιτικές, είναι ανάγκη όλοι οι φοιτητές να ξαναπάρουν την τύχη στα χέρια τους, να βρεθούν μαζικά στις γενικές συνελεύσεις και να επιλέξουν ξανά το δρόμο του αγώνα και της αμφισβήτησης.
Η κυβέρνηση της ΝΔ πριν το κύκνειο άσμα της φρόντισε να δείξει για ακόμη μια φορά το πραγματικό της προσωπείο, εκδίδοντας αιφνιδιαστικά τρεις μέρες πριν τις εκλογές ο υπουργός παιδείας το προεδρικό διάταγμα για την αδειοδότηση της λειτουργιάς 33 ιδιωτικών κολεγίων. Η απόφαση αυτή πάρθηκε τελείως πραξικοπηματικά καθώς ούτε καν στη στημένη επιτροπή που διόρισε το ίδιο το υπουργείο δε μπορέσανε να τα βρουν και οι διορισμένοι αντιπρόσωποι των πανεπιστημίων και των τει παραιτήθηκαν.
Η κίνηση αυτή ήταν μια ξεκάθαρα απέλπιδα προσπάθεια της κυβέρνησης, υπό τις επιταγές βεβαία τις ΕΕ, να προχωρήσει στην συνέχιση της αντιδραστικής αναδιάρθρωσης στο χώρο της παιδείας και στην επίθεση στο δημόσιο πανεπιστήμιο, στοχεύοντας τις εκπαιδευτικές και επαγγελματικές κατακτήσεις της νεολαίας. Πιο συγκεκριμένα απαξιώνει πλήρως τα πτυχία των δημοσίων σχολών προσπαθώντας να δημιουργήσει ένα ασφυκτικό πλαίσιο ανταγωνισμού των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και με την χρησιμοποίηση της αξιολόγησης, των 4ετών επιχειρησιακών προγραμμάτων και του προτάγματος της καλύτερης αποδοτικότητας να τα πιέσει να λειτουργούν ξεκάθαρα για τις ανάγκες της αγοράς και την καλύτερη εξυπηρέτηση του κεφαλαίου. Στόχος της είναι η ισοβάθμηση και η πραγματική ισοπέδωση των πτυχίων, οδηγώντας στη δημιουργία αποφοίτων χωρίς συλλογικά επαγγελματικά δικαιώματα και χωρίς προοπτική κοινών διεκδικήσεων, εργαζομένων αναλώσιμων, εκμεταλλεύσιμων, ευέλικτων, πειθαρχημένων. Εργαζομένων που θα αγωνίζονται ατομικά, ανταγωνιζόμενοι ο ένας τον άλλο, θα ταλαντεύονται σε ένα ατέρμονα βρόχο μεταξύ ανεργίας, επανακατάρτισης και ελαστικής απασχόλησης.
Η ΝΕΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΙΣΤΗ ΣΤΙΣ ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ ΤΗΣ
Η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αρκείται στη καταγγελιολογία της για την αδιαφανή και παράτυπη διαδικασία της αναγνώρισης των κολλεγίων, μιλώντας μάλιστα για την απόσυρση του προεδρικού διατάγματος, αλλά παραμένει πιστή στις προγραμματικές θέσεις και στις δεσμεύσεις της στην ΕΕ για την εφαρμογή της κοινοτικής οδηγίας και μιλά ξεκάθαρα για την ανάγκη αναθεώρησης του άρθρου 16. Καμιά αυταπάτη για το πια πολιτική θα ακολουθήσει η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Όχι μόνο δεν θα προωθήσει το δημόσιο δωρεάν πανεπιστήμιο αλλά θα συνεχίσει το αντιδραστικό έργο της προηγούμενης καθώς είναι πλήρως σύμφωνη με αυτή την πολιτική. Ήδη από την πρώτη μέρα με την πρόσθεση του τίτλου “ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗ” στο υπουργείο παιδείας δείχνει ξεκάθαρα τις προθέσεις της.
Τα ίδια παντελάκη μου, τα ίδια παντελή…
Για ακόμα μια χρονιά γίνεται αντιληπτό ότι οι υποδομές του τμήμα μας, ένας ολόκληρος ημιώροφος με μόνο δυο εργαστήρια και ελάχιστες αίθουσες, σε καμία περίπτωση δε καλύπτουν τις ανάγκες, με αποτέλεσμα να έχουμε περιπτώσεις που δεν χωράμε να κάτσουμε ενώ σχεδόν πάντα έχουμε πρόγραμμα λίγες ώρες πριν ξεκινήσουν τα μαθήματα μιας και δεν βρίσκουμε χώρο να στοιβαχτούμε. Λύσεις ακούστηκαν πολλές αλλά ποτέ δεν έδιναν μόνιμη και ικανοποιητική γιατί δεν υπάρχει πολιτική βούληση επίλυσης τέτοιων προβλημάτων. Το πρόβλημα αυτό δεν βρίσκεται μόνο σε εμάς αλλά γενικότερα υπάρχει έλλειψη υποδομών στο πανεπιστήμιο όπως και έλλειψη σίτισης στέγασης (βλ. το κόψιμο των κονδυλίων της λέσχης η όποια φτάνει στα όρια κλεισίματος). Αυτή η πολιτική κινείται σε ένα συνολικότερο πλαίσιο απαξίωσης, υπονόμευσης και υποχρηματοδότησης του ιδίου του δημόσιου πανεπιστήμιου.
Μόνη απάντηση σε αυτή την πολιτική είναι οι μαζικοί συλλογικοί αγώνες για την ανατροπή της και η πάλη για τις ανάγκες και τα συμφέροντά μας, βάζοντας ως στόχο την διεκδίκηση του χώρου της ΔΕΘ τόσο για την κάλυψη των αναγκών του τμήματός μας, όσο και όλης της πανεπιστημιακής κοινότητας.
Στις 19 Ιουνίου αναμένονται να διεξαχθούν οι προεδρικές εκλογές στo τμήμα Πληροφορικής του ΑΠΘ. Για πρώτη φορά οι εκλογές στο τμήμα μας προγραμματίζεται να πραγματοποιηθούν βάση των διατάξεων του νέου νόμου πλαίσιο και της «φάρσας» περί καθολικής ψηφοφορίας των φοιτητών.
Η διαδικασία αυτή δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο γεγονός άλλα εντάσσεται στην γενικότερη αναδιάρθρωση που γίνεται τα τελευταία χρόνια στην παιδεία. Από τους νόμους για την αξιολόγηση, ΙΔΒΕ, την προσπάθεια αναθεώρησης του άρθρου 16 για την νομιμοποίηση των ιδιωτικών πανεπιστημίων μέχρι το νέο νόμο πλαίσιο και τον νόμο για την έρευνα και τα μεταπτυχιακά. Η κυβέρνηση με την σύμπραξη του ΠΑΣΟΚ και υπό τις κατευθύνσεις της ευρωπαϊκής ένωσης μέσα από την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση κινείτε για την επίτευξη των εξής στόχων:
1)Την πειθάρχηση των φοιτητών και την εντατικοποίηση των σπουδών(βλ. διαγραφές φοιτητών,πειθαρχικά συμβούλια,όριο μαθημάτων ν+3,αλυσιδες και προαπαιτούμενα).
2)Διάσπαση πτυχίου και αποστοίχιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων και την καθιέρωση της δια βιου κατάρτισης και επανεξέτασης για την διατήρηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων.
3)Λειτουργία του πανεπιστημίου με επιχειρηματικά και ανταποδοτικά κριτήρια, στο πλαίσιο της συνεχούς υποχρηματοδότησής του, (βλ. μάνατζερ, θέσπιση διδάκτρων, ανταποδοτικές υποτροφίες, χρηματοδότηση και συνεργασία του πανεπιστημίου με επιχειρήσεις).
Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν μεμονωμένες μεταρρυθμίσεις και μέτρα, αλλά προωθούνται για τη δημιουργία αποφοίτων χωρίς συλλογικά επαγγελματικά δικαιώματα και χωρίς προοπτική κοινών διεκδικήσεων, φοιτητών αναλώσιμων, εκμεταλλεύσιμων, ευέλικτων, πειθαρχημένων. Εργαζομένων που θα αγωνίζονται ατομικά, θα ταλαντεύονται σε ένα ατέρμονα βρόχο μεταξύ ανεργίας, επανακατάρτισης και ελαστικής απασχόλησης.
Και φτάνουμε σήμερα στις προεδρικές εκλογές οι οποίες θα λάβουν χώρα σε όλο το ΑΠΘ και τις οποίες μας τις παρουσιάζουν οι καθηγητές οι πρυτάνεις και τα ΜΜΕ ως την μεγαλειώδη δημοκρατική διαδικασία, όπως ακριβώς βέβαια έγινε και πέρυσι με την σύμπραξη αστυνομίας και μπράβων ενάντια στις μαζικές διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων και με το φαινόμενο της μοναδικής υποψηφιότητας. Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα της ανάγκης της κυβέρνησης να δείξει ότι όλη αυτή η μεταρρυθμιστική της πολιτική, η οποία έχει καταδικαστεί από σύσσωμη την εκπαιδευτική κοινότητα και απονομιμοποιηθεί από την πλειοψηφία της κοινωνίας, έχει αρχίσει να εφαρμόζεται. Βέβαια γνωρίζει πολύ καλά ότι αυτό δεν συμβαίνει όπως θα θέλει γιατί έχει βρεθεί αντιμέτωπη με το μαζικό και δυναμικό φοιτητικό κίνημα.
Πιο συγκεκριμένα μέσα από την καθολική ψηφοφορία δίνεται επί της ουσίας πολύ μεγάλη εξουσία στους πρυτάνεις και τους προέδρους απομακρύνοντάς τους από τον έλεγχο της υπόλοιπης πανεπιστημιακής κοινότητας, σε μια προσπάθεια να αναγορευτούν σε «ανώτατοι άρχοντες». Άλλωστε ο ρόλος τους, από τη φύση τους, είναι να εφαρμόζουν την εκάστοτε κυβερνητική πολιτική στο εσωτερικό των πανεπιστημίων. Η λογική να ψηφίζουν όλοι οι φοιτητές ένα τέτοιο πρόσωπο δίνει τη δυνατότητα σε οποιοδήποτε να εμφανίζει τη θέση ενός προέδρου ή πρύτανη ως θέση της «ακαδημαϊκής κοινότητας» έξω από τον έλεγχο των διαδικασιών του φοιτητικού κινήματος. Είναι η πρώτη φορά που καλούνται οι φοιτητές να συμμετέχουν ατομικά σ' αυτή τη διαδικασία, η οποία παρακάμπτει τη συλλογική συγκρότηση του φοιτητικού κινήματος και των διαδικασιών του, ενισχύοντας την αποπολιτικοποίηση και την εξατομίκευση.
Η ανοιχτή και καθολική συμμετοχή των φοιτητών στις γενικές συνελεύσεις και την πάλη του φοιτητικού κινήματος είναι ο μόνος τρόπος διεκδίκησης και νίκης και όχι η συνδιαχείριση και η διαπλοκή με τις πρυτανικές αρχές και τα όργανα συνδιοίκησης. Μια τέτοια διαδικασία θα είναι τελικά πολύ περισσότερο διαβλητή σε πελατειακές σχέσεις με παρατάξεις (προφανώς τις «έμπειρες» στη διαπλοκή ΔΑΠ και ΠΑΣΠ), με την επίφαση της δημοκρατικότητας και της «συμμετοχής». Δεν πείθει κανέναν τελικά αυτή η «αποθέωση» της δημοκρατίας τη στιγμή που χτυπιούνται από την κυβέρνηση οι δημοκρατικές διαδικασίες του φοιτητικού κινήματος, οι γενικές συνελεύσεις, το άσυλο, τη στιγμή που επιχειρεί να εφαρμόσει ένα νόμο που ψηφίστηκε πραξικοπηματικά με μόνο σύμμαχο τους κατασταλτικούς μηχανισμούς.
Το φοιτητικό κίνημα πρέπει να ακυρώσει κάθε πτυχή του νόμου (πρότυπος εσωτερικός κανονισμός, 4ετή προγράμματα, βιβλιοκάρτα - λίστα συγγραμμάτων, πρυτανικές και προεδρικές εκλογές) με στόχο την κατάργησή του.
Στην λογική αυτή καλούμε όλους τους φοιτητές του σύλλογου φοιτητών πληροφορικής να συνεχίζουν στο δρόμο της αμφισβήτησης και της σύγκρουσης με το σύνολο αυτής της πολιτικής, προχωρώντας στο μπλοκάρισμα της συμμετοχής του σύλλογου στην διαδικασία αυτή με το σπάσιμο των προεδρικών εκλογών.
ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΕΞ΄ΑΝΑΒΟΛΗΣ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ
Με τους ανατρεπτικούς συλλογικούς μας αγώνες
FORMAT στην πληροφορική
